بدندى برش مطربان روز و شب * بدى مايل عيش و لهووطرب به موسيقيش ميل بودى مدام * و ليكن نگشتى به گرد حرام بدندى برش نيز بازىكنان * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . در آن‌گه كه شد بر زمانه امام * شنيدم ز مردان باكام و نام كه آن نامور سى و يك ساله بود * رخش سرخ‌تر « 1 » از گل و لاله بود چنان جد خود ناصر نامدار * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . چو ناصر بشد سيزده سال داشت * به رخسار خوبش فلك خال داشت وزيرش مؤيد بد اندر جهان * كز او گشت در خاك تيره نهان وزيرى بدى رافضى ، علقمى * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . به دل در هواى على داشتى * درون را ز مهرش جلى داشتى مهين‌پور شه را كه بد بىنظير * نهفته به دل كينه بد « 2 » با وزير ورا كين او در درون رسته بود * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ز كردار او بىخبر بد وزير * كه در دل از او كينه دارد امير يكى روز ناگه به بازار جنگ * بيامد شد آنجا روان مرد سنگ ( ؟ ) گروهى هواى على داشتند * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . گروهى ز . . . . . . . . . . . دم مىزدند * جهان را پى آن به هم مىزدند چو شد رزمشان در ميانه درشت * ز دشنام سوى لگد رفت و مشت ز مشت و لگد شد سوى سنگ و تير * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . سوى تيغ بردند از سنگ دست * يكى را نبود اندر آن جنگ دست چو بشنيد فرياد و افغان وزير * فرستاد قومى به بيرون چو تير بدان تا چنان آتش فتنه زود * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . به گفتار ايشان نكردند گوش * برآمد ز هر جاى بانگ و خروش روان شد بر آن مردمان تير و سنگ * بريدند از روى خورشيد رنگ در آن‌دم گروهى ز غوغاى عام * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . بگفتند احوال خود . . . . . . . . . . . . . * نيامد به بازار تيغى به دست

--> ( 1 ) سوختن ( 2 ) بدل‌بر